گاهی فکر می‌کنم به تو

که در انتهای یک سراشيبی تند،

آغوش واکرده ای برایم.

آن وقت من

چگونه می‌توانم

در آغوش تو نيافتم؟

ما باید

همان دو سیم آخر سه‌تار باشیم

که همیشه

              با هم

                      زخم می‌خورند

و همیشه

             با هم

                      یک صدا می‌دهند!

برو 

حتی اگر به هوای دانه‌ای دیگر

تنها

نام فصلی که در آن برمیگردی را

در گوشم بخوان.

برایم دل بسوزان...

" فأنتَ اهلٌ اَن تجودَ عَلینا و عَلی المُذنبینَ بِفضلِ سَعَتِک "

برداشتی رها از دعای ابوحمزه‌ی ثمالی

گم‌شده‌ام از تو

               فرجعونی!

                   مرا به سوی خودت بازگردان!

 یک روز

از خواب بیدارم کن

و رو در رو بگو

که همیشه

بیشتر از من دوستم داشته‌ای.

*

امروز وعده کرده‌ام

لحظه‌ی ربنا

"عزیزم" صدایت کنم.

" لا تزغ قلوبنا " را هم بعد از آن

آرام‌تر زیر گوشت زمزمه می‌کنم.

*

اینقدر که شاهانه پذیرایی می‌کنی

هیچ‌کس

میزبان‌بودن تو را به خاطر نمی‌آورد.

این مردم

حواسشان نیست

بعد از این همه روز

هیچ‌کدامشان تو را ندیده‌اند.

من ولی

آنقدر " یا علیُ یا عظیم " صدایت کرده‌ام

که بدانم

روز آخر

وقت رفتن

به دنبالم می‌آیی،

اسم کوچکم را صدا می‌زنی،

چهره‌ات را نشانم می‌دهی،

و با لبخند می‌گویی :

" باز هم از این طرف‌ها

تشریف بیاورید

دلمان

سمت تو

سرشار از

بوسه‌های کالی‌ست

که هنوز

                به دامنم

                               نرسیده‌اند.

خط خطی، سیاه !
هیچ وقت درسخوان نبوده ام ولی ،
در شب تولدت
مثل کاج
توی طاق نصرت محله کار کرده ام
شاخه های خشک داربست را
بهار کرده ام !

***

راستی دو روز قبل

سرزده به خانه ی دل امید – همکلاسی ام – سر زدی
ولی چرا
به خانه ی حقیر قلب من نیامدی؟
رد شدم قبول
ولی به من بگو
کی به من اجازه ی عبور می دهی؟
کارنامه ی مرا
دست راستم می دهی؟


ناامید نیستم ولی به خاطر خدا!
از کنار نمره های زیر ده عبور کن
ای عصاره گل محمدی!
فصل امتحان سخت ما

                                     ظهور کن!

شبی مبعوث می‌کنی مرا

و من ،

هم‌چون پیغمبری ،

فرود می‌آیم در میان قبیله‌ی قلب تیره‌ام.

قلبم

به من

منی که عاشق تو است!

ایمان می‌آورد.

و آن‌وقت هرچه جهل است

خاکستر می‌ریزد و سنگ می‌زند.

دلم،

نه می‌گیرد، نه می‌شکند.

دلم

تو را می‌خواهد

که این‌بار تو جبرئیل شوی

و من از قول تو بخوانم :

" ای مردم !

رسولی هستم از میان خودتان

آمده‌ام لبخند بیاموزم

و عشق را با شما آشتی دهم.

به خدای من ایمان بیاورید

که رسالتم

باری بر دوش شما نیست. "